Een standje van Nature

Ongeveer een week na dat het belangrijkste nieuws uit Nature al elektronisch tot ons is gekomen, ploft ook de papieren Nature op de mat. Je bent geneigd te denken dat daar geen nieuws meer in kan staan. Zo werkt dat bij een krant. Sterker: als er wel nieuws in staat blijft het gevoel dat je er eigenlijk zelf niet meer mee aan kunt komen. Nieuws van gisteren is geen nieuws.

De Nature van vorige week (!) bevatte echter niet alleen nieuws, het blad was in zekere zin ook nieuws. In het Editorial wast de hoofdredactie van het belangrijkste wetenschapsblad ter wereld namelijk de wetenschap de oren. Onder de kop Must Try Harder klaagt het blad steen en been over de slordige manuscripten waarmee het wordt overstelpt. En niet alleen Nature, alle wetenschappelijke tijdschriften.

Het komt er op neer dat een ‘schokkend groot’ aantal gepubliceerde resultaten bij nader inzien helemaal niet reproduceerbaar blijkt; in sommige vakgebieden (medisch) houdt maar iets van 10 procent tot een kwart stand. De rest klopt gewoon niet. En niet eens omdat ermee is gefraudeerd of anderszins gerommeld. Omdat het werk slordig is gedaan, of de rapportage slordig is opgeschreven. Het stikt, zegt Nature, van de vermijdbare slordigheden in manuscripten. Verkeerde grafieken, statistische fouten. Ook bij ons.

Dat is natuurlijk in de eerste plaats de auteurs aan te rekenen. Deels zijn dat promovendi en post-docs die het vak nog aan het leren zijn. Die kun je het wel inwrijven, maar misschien nog niet helemaal verwijten. Nature neemt met name de groepleiders op de korrel. Die moeten er op toezien dat artikelen tot in de puntjes kloppen. Geen tijd is geen argument. Dan maak je maar tijd, is de teneur.

Toch heeft het ook iets vreemds, deze tirade van een vooraanstaand wetenschapsblad. Natuurlijk wil iedereen in Nature, dat scoort namelijk als weinig anders. Dan moet je als redactie niet raar opkijken dat je overstelpt raakt, en deels ook gewoon met rommel. Het is de taak van wetenschappelijke bladen en hun uitgebreide netwerk van reviewers, om de goede dingen eruit te pikken. Dat dat niet lukt is wellicht frustrerend en een schande voor de auteurs. Maar kennelijk faalt ook het reviewsysteem bij Nature zelf dus ook.

Het is een beetje als de politie-agent die klaagt dat er zoveel mensen door rood rijden. Dat is waar. Maar iemand moet het aan de kaak stellen. Hij namelijk.

Advertenties
Een reactie plaatsen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: