Okee, alles wordt wél beter (of een beetje)

Ja, daar kon je natuurlijk op wachten. Gistermiddag werden de Spinozapremies 2012 toegekend en ik legde alle winnaars sinds 1995 langs de meetlat van de H-index. Uit nieuwsgierigheid. Dat had ik misschien beter niet kunnen doen. Het regende bozige reacties. Waarom ik zat te klieren bij een feestje.

Wat is er aan de hand?

De H-index is een veelgebruikte maat om de productiviteit van individuele onderzoekers vast te stellen. Maar ook een omstreden maat. Zeggen aantallen publicaties en hoe vaak die worden geciteerd, alles over iedere wetenschappers? Nee, natuurlijk niet. Alfa’s en gamma’s publiceren al helemaal niet volgens de normen van de H-index en vallen dus meteen buiten de boot.

Wie een lage H scoort is dus niet slecht. Maar een hoge H betekent omgekeerd wel dat je in je vakgebied hoge ogen gooit.

Dus ik deed het dus toch even: de gemiddelde H-indices van ieder jaar vaststellen, met weglating van evidente uitbijters. Wat ik zag was dat de Spinozawinnaars door de bank genomen in al die jaren ongeveer even goed waren gebleven, misschien heel licht gedaald qua H. Maar niks dramatisch.

Daarbij realiseerde ik me ook al dat die H-index, gemeten via de databanken van Web of Knowlegde, de huidige waarde voor betreffende geleerden was. Terwijl, eerlijk is eerlijk, de eerdere jaargangen meer tijd hebben gehad om hoog te scoren dan de jongere lichtingen.

Schattingen voor hoeveel de H-index van een onderzoeker per jaar oploopt lopen sterk uiteen en lijken van persoon tot persoon te varieren. Dat was de reden dat ik er maar even niet voor corrigeerde. Maar stel dat een onderzoeker per jaar een punt hoger komt op de H-schaal. Of twee.

Dan waren de indices voor 1995 in dat jaar dus zo’n 16-32 punten lager dan wat we er nu voor vinden. Voor 1996 15-30, voor 1995 14-28 punten, enzovoorts.

De grafiek van gisteren kantelt daarmee snel en opeens zijn de huidige Spinozawinnaars net zo goed of zelfs stukken beter dan die van vijftien jaar geleden.

Waarmee vooral is aangetoond hoe verdomde gevoelig dit soort sommetjes zijn voor wat je erin stopt. En dat je conclusies altijd gevoelig liggen, hoe ze ook luiden.

Blijft over de vaststelling dat de Spinozapremie niet zozeer een prijs is voor de allerbeste Nederlandse wetenschappers, maar een miljoenensubsidie waarop het legioen van goede onderzoekers van Nederland via nominaties een kans maken. Een premie dus, precies zoals de prijs officieel ook heet.

Advertenties
Een reactie plaatsen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: